சிதம்பரம்

 சிதம்பரம்…

இது ஒரு கோவில் மட்டுமல்ல.

இது ஒரு உணர்வு.

ஒரு நிலை —

மனிதன் தன் உள்ளத்தை உணர்கிற இடம்.

அங்கு தங்க மண்டபம் இருக்கிறது.

அதிலே ஆடுகிறார் நடராசர்.

ஆனால் அந்த ஆட்டம் வெறும் சபையில் மட்டுமே நடப்பதில்லை…

அது ஒவ்வொரு மனிதனின் இதயத்திலும் நடக்கிறது

இன்று நாம் அனைவரும் வேகமாக வாழ்கிறோம்.
நகரத்தின் சத்தம், வேலைப்பளு, அழுத்தம் — எல்லாம் நம்மை வாட்டுகிறது.

ஆனால் சில நேரங்களில்,
நம் உள்ளத்தில் ஒரு நிமிட அமைதி கிடைக்காதா என்று தேடுகிறோம்.
அந்த அமைதியை தரும் இடம் தான் சிதம்பரம்

காரணம் நடராசர் என்பவர் எங்கோ விலகி இருக்கும் தெய்வம் இல்லை.
அது நம்முள் உயிரோடு துடிக்கும் ஒரு சக்தி 

சிதம்பரம் —
அது ஒரு தளம் அல்ல,
அது ஒரு பயணம்.

அங்கு செல்வது
தெய்வத்தை காண்வதற்காக அல்ல…
உன்னுள் இருக்கும் தெய்வத்தை உணர்வதற்காக.

நடராசரின் வடிவம்…
அது ஒரு கலை அல்ல — அது வாழ்க்கையே.

அவர் நிற்பது — ஒரு சின்னம்.
அவர் ஆடுவது — ஒரு அர்த்தம்.
அவர் சிரிப்பது — ஒரு செய்தி.

அந்த bronze வடிவத்தில் ஒளிந்திருப்பது நம்முடைய வாழ்க்கை கதை.

அவரது ஒரு கையில் டமறு.
அது படைப்பின் தொடக்கம் —
பிறப்பு, கனவு, ஆசை, புதிய ஆரம்பம்.

மற்றொரு கையில் அக்னி.
அது அழிவு —
முடிவல்ல, மாற்றத்தின் வாயில்.

ஒரு கால் மண்ணில் —
மாயையின் மீது உறுதியாய் வைத்திருக்கும் தைரியம்.

மற்றொரு கால் மேலே —
விடுதலை, சுதந்திரம், ஆனந்தத்தின் உயர்வு.

அந்த இடையே –
அவர் சிரிப்பு.
அது சொல்லுகிறது —
“வாழ்க்கை ஒரு நடனம் தான்,
பயம் இல்லாமல் ஆடு.”

அவர் சுற்றி இருக்கும் தீ வட்டம் –
அது காலத்தின் சுழற்சி.
அந்த வட்டத்தில் தான் நாமெல்லாம் ஆடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

அதில் மகிழ்ச்சியும் வருகிறது,
துயரமும் கடக்கிறது,
கவலையும் மறைகிறது.

அவை அனைத்தும் மேகங்கள் மாதிரி…
வரும், போகும்.

ஆனால் அந்த வட்டத்தின் மத்தியில் நிற்பவர் —
அவர் தான் நடராசர்.
அவர் மட்டும் மாறமாட்டார்.
அவர் தான் நிலைமை.
அவர் தான் மையம்.

நம் வாழ்க்கையில் நாம் அனுபவிக்கும் ஒவ்வொரு உணர்ச்சியும் —
அவர் ஆட்டத்தின் ஒரு அடி.

சில அடிகள் மென்மையாக இருக்கும் —
அது மகிழ்ச்சி.

சில அடிகள் கடினமாக இருக்கும் —
அது வலி.

சில அடிகள் வேகமாக இருக்கும் —
அது ஆசை.

சில அடிகள் மௌனமாக இருக்கும் —
அது அமைதி.

அனைத்தும் சேர்ந்து தான் முழுமையான நடனம்.

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு…
இந்த பூமியின் தெற்கில்,
ஒரு புனித வனம் இருந்தது — தில்லை மரங்களால் சூழப்பட்ட வனம்.

அந்த வனத்தை மக்கள் “தில்லை வனம்” என்று அழைத்தனர்.
அது சாதாரண வனம் அல்ல…
அது மௌனத்தின் பள்ளி, தியானத்தின் கோவில்.

அங்கு ஒலித்தது பறவைகளின் குரல்,
ஆனால் அதற்குள் மறைந்திருந்தது வேதத்தின் ரீதியான ஒலி.
காற்று வீசியது — ஆனால் அதன் சத்தம் “ஓம்” என்ற நாதமாகவே கேட்டது.

(காட்சி: பசுமை நிறைந்த காடு, தியானம் செய்கிற முனிவர்கள், நீரில் பிரதிபலிக்கும் ஒளி)

வாய்ஸ் ஓவர் (தத்துவம் கலந்த குரலில்):

அந்த வனத்தில் முனிவர்கள் தியானத்தில் மூழ்கினர்.
அவர்கள் சொற்களைத் தவிர்த்து,
சிந்தனையிலும் மௌனத்திலும் தெய்வத்தைத் தேடினர்.

அவர்களின் மூச்சில் நாதம் பிறந்தது,
அவர்களின் மௌனத்தில் அறிவு வெளிச்சம் கொடுத்தது.

அந்த வனம் — ஒரு மண் அல்ல, ஒரு நிலை.
அதில் ஒவ்வொரு மரமும், ஒவ்வொரு காற்றும்,
ஒரு தெய்வீக சக்தியால் நிரம்பியிருந்தது.

(பின்னணி: மெல்லிய தவில் தாளம் + மின்னல் ஒளி)

வாய்ஸ் ஓவர் (கம்பீரமாக):

ஒருநாள்…
அந்த வனத்தின் மத்தியில்,
ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது.

மூடுபனிக்குள் ஒரு ஒளி பிளந்து வெளிவந்தது.
அந்த ஒளி வேறு எதுவும் அல்ல…
அது சிவன் தானே!

அவர் எந்த அரண்மனையிலும் இல்லை, எந்த யாகக் குண்டத்திலும் இல்லை —
அவர் இயற்கையின் இதயத்தில் நிற்பார் போல தோன்றினார்.

அவரது கண்களில் மௌனமும்,
முகத்தில் ஆனந்தமும்,
இதயத்தில் ஆட்டத்தின் தாளமும் இருந்தது.

அவர் ஆடத் தொடங்கினார் —
அது சாதாரண நடனம் அல்ல…
அது படைப்பின் பிறப்பு!

(பின்னணி: தவில் துடிப்பு, தெய்வீக ஒளி பரவுகிறது)

வாய்ஸ் ஓவர் (உணர்ச்சியுடன்):

அவர் ஆடும்போது காற்று இசையாய் மாறியது,
மழை தாளமாக விழுந்தது,
வனத்தின் மரங்கள் அசைந்து கைத்தட்டியது.

அந்த ஆட்டம் — ஆதி ஆனந்த தாண்டவம்.
அது காலத்தின் முதல் ஒலி.

பிரமனும் விஷ்ணுவும் அந்த ஒளியை நோக்கி வந்தனர்.
அவர்கள் மௌனமாய் தலை வணங்கினர்.

ஏனெனில் அவர்கள் கண்டது —
தெய்வத்தின் உருவம் அல்ல,
அதன் அறிவு!

அந்த தருணம் தான் —
சிதம்பரத்தின் பிறப்பு.

அந்த தருணம் தான் —
மௌனம் தத்துவமாக மாறிய தருணம்.

சிதம்பரத்தின் பெருமை வரலாற்றிலும் பொறிக்கப்பட்டது.

சோழர் அரசர்கள் —
இந்தத் தலத்தை தங்கள் ஆன்மீக மையமாகக் கொண்டனர்.

அவர்கள் தங்கள் பேரரசை நடராசரின் பாதங்களில் அர்ப்பணித்தனர்.
சோழர் இராஜேந்திரன், குலோத்துங்கன், இராஜராஜ சோழன் —
அவர்களின் இதயத்தில் ஒலித்தது ஒரே மந்திரம் —
“ஓம் நமசிவாய”.

அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் சிதம்பரம் தங்கத்தின் ஒளியில் மூழ்கியது.
பொன்சபை எழுப்பப்பட்டது.
நூற்றுக்கணக்கான சிலைகள் வடிக்கப்பட்டன.
வேத நாதம் ஒவ்வொரு சுவற்றிலும் ஒலித்தது.

அவர்கள் தங்கள் குல முத்திரையாக வைத்தது — நடராசர்.
அது தெய்வத்தின் சின்னம் மட்டுமல்ல;
அது அவர்களின் நம்பிக்கை, அவர்களின் அடையாளம்.

(பின்னணி: சோழர் சிலைகள், தங்கம் ஒளிரும் காட்சிகள்)

வாய்ஸ் ஓவர் (கம்பீரமான குரலில்):
சோழ மன்னர்கள் தங்களின் அரச அரியணையை விட
இந்த தில்லை மண்டபத்தையே உயர்வாகக் கருதினர்.

ஒவ்வொரு பண்டிகையிலும் மன்னர் தாமே பூஜை செய்தனர்.
நடராசரின் அபிஷேகம் அவர்கள் கையாலே நடைபெற்றது.
அவர் திருவிளக்கை ஏற்றிய கையால் தான்
அந்த இரவின் ஒளி பரவியது.

அந்த ஒளி இன்னும் அந்த சபையில் எரிகிறது.
அது சோழர்களின் அர்ப்பணிப்பின் ஒளி.

சோழர்களின் கல் கட்டடம் இன்று ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டது.
ஆனால் அதன் ஒலி இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.

அந்த ஒலி ஒவ்வொரு நாதத்திலும், ஒவ்வொரு மூச்சிலும் ஒலிக்கிறது.
அது தெய்வத்தின் தாளம்.
அது பிரபஞ்சத்தின் இசை.
அது தான் — சிதம்பரத்தின் நித்திய நாதம்.

சிதம்பர ரகசியம்…
அது ஒரு மர்மம் அல்ல.
அது ஒரு உண்மை —
நாம் காண மறுக்கும் உண்மை.

அது ஒரு திரையின் பின்னால் மறைந்த தெய்வம் அல்ல…
அது நம் உள்ளத்தில் மறைந்திருக்கும் நாமே.

பொன்சபையின் திரை ஒவ்வொரு நாளும் திறக்கப்படுகிறது.
அந்த நொடி — மௌனத்தின் உச்சம்.

மணியின் ஒலி ஒலிக்கிறது…
பூசாரியின் கைகள் அந்த திரையை மெதுவாக விலக்குகின்றன.
திரை திறக்கப்படுகிறது…
ஆனால் — அங்கே எதுவும் இல்லை.

வெறும் வெற்றிடம்.

(பின்னணி: மெல்லிய தவில் + “ஓம்” மந்திர நாதம் மெதுவாக எழுகிறது)

வாய்ஸ் ஓவர் (ஆழமான குரலில்):

அந்த வெற்றிடம் வெறும் காலி அல்ல…
அது அறிவின் ஆழம்.
அது சொல்லுகிறது —
“தெய்வம் வடிவம் அல்ல, அது உணர்வு.”

அங்கே சிலை இல்லை, உருவம் இல்லை,
ஆனால் அங்கே ஒளி இருக்கிறது…
அந்த ஒளி நம்மை நிறைக்கிறது.

அது தான் சிதம்பர ரகசியம்.

நீ உன் உள்ளத்தின் திரையைத் திறக்கும் போது,
அங்கேயும் அதே வெற்றிடமே இருக்கும்.

நீ தேடிய தெய்வம், நீயே ஆகி நிற்கிறாய்.
அது உன் மூச்சில் உள்ளது,
உன் உணர்வில் உள்ளது,
உன் அமைதியில் உள்ளது.

அந்த உணர்வை “அறிவு” என்பார்கள்.
அந்த அறிவில் பிறக்கும் மகிழ்ச்சி — “ஆனந்தம்.”
அந்த ஆனந்தமே “சிவம்.”