மாதா அமிர்தானந்தமயி

“அன்பின் உருவமாய்…
கருணையின் பெருங்கடலாய்…
அருள் பொழியும் சூரியனாய்…

எதையும் 

 தன் வசம் வைத்துக் கொள்ளாமல்,
உலகம் முழுவதற்கும் பகிர்ந்து கொடுப்பதற்காக மட்டும்
இந்த பூமிக்கு வந்த பரம தாய்… 🌸

 ஒரு சிறிய ஏழை மீனவக் குடிசையில்
புன்னகையுடன் பிறந்த அந்தச் சிறுமி—
இன்று உலகம் முழுவதையும் தனது அணைப்பில் தாங்கி  நிற்கிறாள்.

பலருக்கு அவர் அன்னை

பலருக்கு அவர் குரு

பலருக்கு அவர் தான் தெய்வம்

அன்பால் உலகை மாற்றியவர்…
கருணையால் கோடிக்கணக்கான உயிர்களுக்கு உயிர்கொடுத்தவர்…
இன்று நம் அனைவருக்கும் ஒரே தாயான
மாதா அம்ரிதானந்தமயி தேவி

 

 1953ம் ஆண்டு…
கேரளாவின் ஒரு சிறிய மீனவக் கிராமத்தில்
ஒரு எளிய குடிசையின் பிறந்தாள் சுதாமணி.

பொதுவாக ஒரு குழந்தை பிறந்தவுடன் கத்தி அழும்.
ஆனால் இந்தச் சிறுமி… அழவில்லை. மாறாக
அவரது முகத்தில் ஒரு அற்புதமான தெய்வீக புன்னகை மட்டுமே  இருந்தது,

 ஆறு மாதத்திலேயே பார்ப்பவர்கள் வியக்கும் வண்ணம்
தனியாக நடக்கத் தொடங்கினாள்.

 மூன்றாவது வயதிலேயே,
அவரது உதடுகல் பக்திப் பாடல்களை முணுமுணுத்தன.
ஐந்தாவது வயதில் தன் ,
அன்புக்குரிய கிருஷ்ணனுக்காக,
ஆன்மீகத்தில் ஆழ்ந்த தெய்வீக கீர்த்தனைகள் அவரிடமிருந்து பிறந்தன.

  ஆனால்…
அவரது வாழ்க்கை குழந்தை பருவ வாழ்க்கை இனிமையாக இல்லை. மிக சிறிய வயதிலேயே குடும்பத்தின் முழு பெறுப்பும் அவர் மேல் விழுந்தது. 

  ஆம் ஒன்பது வயதில்,
அவரின் தாயார் உடல் நலம் குன்றியதால்—
சுதாமணி தனது பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்த வேண்டி வந்தது..

 அதன் பின்…
ஏழு சகோதர சகோதரிகளை பார்த்து கொள்வதும்,
மாடுகளை மேய்ப்பதும்,
புல் எடுப்பதும்—
காலை முதல் இரவு வரை,
ஓய்வின்றி உழைக்கும் இயந்திரமாக மாறினார் .

அவரது வாழ்க்கையின் அந்தக் குழந்தைப் பருவம் தான் ,
அவர்  உலகத்திற்காகப் பிறந்த தாய் என்பதற்கான சான்று.

அந்தக் கால கட்டத்தில்… 

  பசியால் வாடி, கண்ணீர் மல்கக் கதறிய அழும் குழந்தைகள்…
ஒரு எளிய மருந்து வாங்க வடமுடியாமல்,
அமைதியாக உயிரைத் துறக்கத் தவித்த நோயாளிகள்…
தம் சொந்த பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்டு,
தனிமையில் துயரத்தால் நடுங்கிய மூதாட்டிகள்…

  இந்தக் காட்சிகள், சின்னச் சுதாமணியின் நெஞ்சை ஒவ்வொரு நாளும்
துண்டு துண்டாகச் சிதைத்தன.

 “ஏன் இந்த வேதனை?
ஏன் மனிதர்கள் இவ்வளவு துன்பப்படுகிறார்கள்?”

 அப்போதிலிருந்து…
தனக்குக் கிடைத்த சிறிய உணவையும்,
பசித்தவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டாள்.

தன்னுடைய பழைய துணிகளை,
தனிமையில் தவித்த மூதாட்டிகளுக்குப் போட்டுத் விட்டார் .

இதற்காக குடும்பத்தினர் கடுமையாகக் கண்டித்தனர்.
“உன்னிடம் உள்ளதை ஏன் பிறருக்கு கொடுக்கிறாய்?” என்று
அவளைத் திட்டினர்.

  சில நேரங்களில் தண்டனையும் கொடுத்தார்கள்.
ஆனால்— அவையெல்லாம் அவரின் கருணையை தடுத்து நிறுத்தி விட  முடியவில்லை

ஏனெனில் அவரது இதயம்,

இனி தனது பசியை மட்டும் நினைக்காமல்
பசி கொண்ட உலகையே நினைத்தது..

 

 இளமைப் பருவம் எட்டியபோது…
சுதாமணியின் உள்ளம் முழுவதும் கிருஷ்ண பக்தியால் நிரம்பி வழிந்தது.

அவள் செய்யும் ஒவ்வொரு வீட்டுக் காரியமும்—

கிருஷ்ணருக்கு செய்யும் அவருக்குப் புனிதமான அர்ப்பணமாக மாறியது.

 மண்ணைச் சுத்தம் செய்தாலும்,
“இங்கே என் கிருஷ்ணன் வந்து நிற்பான்” என்று எண்ணினார்.

சமையல் செய்தாலும்,
“இந்த உணவை என் கிருஷ்ணன் சாப்பிடுவான்” என்று நம்பினார் .

ஆடைகள் துவைத்தாலும்,
“என் கிருஷ்ணன் வந்து இவைகளை அணிவான்” என்று கற்பனை செய்தார் .

 

அவளது மனம், அவளது உதடுகள்…
  ஒவ்வொரு கணமும் “கிருஷ்ணா… என் கிருஷ்ணா…”

 ஒரே தாளத்தில் ஓலித்தது—

 அந்த ஜெபம்…
அவளது மூச்சிலும் கலந்தது,
அவளது உயிரிலும் உருகியது.

 

1975ம் ஆண்டு…
ஒரு மாலை நேரம்…
சூரியன் மெதுவாக மறைந்து, வானம் சிவந்திருந்தது.

அந்த நேரத்தில்…
சுதாமணி தனியாக வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

🌸

 அப்பொழுது—
அருகிலிருந்த ஒரு வீட்டிலிருந்து
பகவதப் பாட்டு ஒலி எழுந்தது.

 அந்த சங்கீதம்… அந்த அருள் வார்த்தைகள்…
அவளது உள்ளத்தின் ஆழத்தைக் குலைத்தன.

 கண்கள் மூடிக்கொண்டன 

 கால்கள் நகர மறுத்தன

சிலையென நின்றார் அவரது உள்ளம் அந்த இசையில் கரைந்து கொண்டிருந்தது 

சூட்சுமமாக சொல்வதென்றால் அவர் பாவ சமாதியில் மூழ்கி இருந்தார்

அந்த தருணம்—
சாதாரணமானது அல்ல.

அவள் முகமும், அவளது உடலும்…
மெல்ல மெல்ல கிருஷ்ணனின் தெய்வீக பாவமாக மாறியது.

அவளது கண்களில் பேரானந்தக் கண்ணீர் துளிகள் மிளிர,
உடல் முழுவதும் ஆனந்தத்தில் நடனமாடியது.

அந்த நொடியில்—
சுதாமணி முழுவதுமாக கிருஷ்ணராக மாறி இருந்தார்
 

அவள் பேரானந்தத்தில் ஆட ஆரம்பித்தாள்…
கண்கள் மூடியபடி,
முழு உடலும் பெருவகை அலைகளில் துள்ளியது.

அவளைச் சுற்றியிருந்தோர்—
அதிர்ச்சி, அச்சம், ஆச்சரியம் என
ஒரே இடத்தில் உறைந்து நின்றனர்.
அவர்கள் கண்முன் நிகழ்ந்தது
மனிதரால் செய்ய முடியாத தெய்வீக காட்சி.

🌸

அந்த புனித தருணத்தில்—
சுதாமணியின் உள்ளத்தில்
ஒரு ஆழமான தெய்வீக குரல் ஒலித்தது:

“உலகம் முழுவதும் ஆயிரக்கணக்கானோர்
துன்பத்தில் தவிக்கின்றனர்.

அவர்களின் கண்ணீரை துடைக்க…
அவர்களின் துயரத்தை தீர்க்க…
உனக்கு கடமை இருக்கிறது!”

அந்த ஒரு சத்தம்…
அவளது வாழ்க்கையையே மாற்றியது.

அந்த நாளிலிருந்து—
சுதாமணி இனி தனக்காக அல்ல .
உலகிற்காகவே பிறந்தவர் ஆனாள்.

மற்றொரு முறை…
கிருஷ்ண பாவத்தில் ஆழ்ந்து இருந்த அந்தச் சிறுமியின் மனம்,
ஒரு நாள் திடீரென ஆதி பராசக்தியின் தெய்வீக தரிசனத்தில் மூழ்கியது.

அந்த தரிசனம்—
அவளது உள்ளத்தையே முழுவதும் உலுக்கியது.
உயிரின் ஒவ்வொரு துளியிலிருந்தும்
“தாய்… என் தாய்…”என்ற  ஒரே பேரானந்தக் குரல் எழுந்தது:

 

அந்த நிலையிலே…
பசி தாகம் தூக்கம் அனைத்தும் மறந்து விட்டது.

 இரவு பகல் எல்லாம் அவர் உதடுகள் அம்மா அம்மா என்று ஜெபித்துகொண்டிருந்தது

ஆனால், அவரது குடும்பம்…
இந்த தெய்வீக நிலையை புரிந்துகொள்ளவில்லை.
அவரை பித்துப்பிடித்தவளென நினைத்து,
வீட்டிலிருந்து துரத்தி விட்டனர்.

 அந்த சமயத்தில் 

மனிதர்கள் அவளை விட்டு விலகினார்கள்.
ஆனால் இயற்கையின் உயிர்கள்—
அவரை தாயாகக் கண்டன.

 இவர் பசியை உணரும் போதெல்லாம் இயற்கை அவருக்கு பரிமாற்ற துடித்தது  

பறவைகளும் விலங்குகளும் அவரின் நிலை உணர்ந்து அவருக்கு தங்களை உணவை பரிமாறி கொண்ட நிகழ்வுகள் பல நடந்தேறின 

🌸

 அந்த விலங்குகளுக்குகூட இவர் தங்களின் தாய் என்ற உணர்வு  இயல்பாகவே ஏற்பட்டது…
 

இந்த அனுபவங்களுக்குப் பின்…
சுதாமணியின் உள்ளம் ஒரு மாபெரும் தெய்வீக மாற்றத்தை அடைந்தது.
அந்த மாற்றமே—
அவரை அனைவரையும் தன் பிள்ளைகளாக அணைக்கும் உலகத் தாயாக மாற்றியது.

 

அதன் பின் அவர்  யாரையும் அந்நியராக  பார்க்கவில்லை—
ஒவ்வொருவரையும் தன் பிள்ளைகளாகவே உணர்ந்தார் .

 யாரேனும் அவரிடம் வந்தால்…
அவரது கரங்கள் தானாக விரிந்து,
அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டன.

அந்த அணைப்பில்,
ஓவ்வெருவரின் துயரம் கரைந்தது.
ஓவ்வெருவரின் கண்ணீர் துடைக்கப்பட்டது.
ஓவ்வெருவரின் உள்ளம் நிம்மதி கண்டது.

அந்த சாதாரணமான அணைப்பு—
தெய்வீக அருள் தரிசனம் ஆகிப் போனது.

  காலம் செல்ல செல்ல
அவளைச் சுற்றி சந்நியாசிகளும், பக்தர்களும் திரண்டு வந்தனர்.
அவர்களின் உள்ளம்,
அவளின் தாய்மையின் அருள் அலைகளால் இழுக்கப்பட்டது.

 1979ம் ஆண்டு…
உலகம் அவரை முதன்முதலில்
“மாதா அம்ரிதானந்தமயி” என்று அழைத்தது—
இதன் அர்த்தம் “இம்மையிலே அனைவருக்கும் ஒரே தாய்!”

 1981ல்…
அவர் தங்கிஇருந்த வீட்டின் பக்கத்தில்,
சில எளிய குடிசைகள் கட்டப்பட்டன.
அவைதான் உலகப் புகழ் பெற்ற முதல் அம்ரிதானந்தமயி ஆசிரமம் ஆனது.

அந்த குடிசைகளில் ஆரம்பித்த ஒளி,
இன்று உலகம் முழுவதையும் பிரகாசமாக்குகிறது. 🌸

 ஆனால், அம்மா…
பக்தியில் மட்டுமல்ல, கருணையிலும் முன்னோடி.

 பசி கொண்டவரின் வாயில் உணவு வைத்து…
வீடில்லாதவருக்காக ஓர் இல்லம் கட்டி…
நோயாளிகளுக்காக மருத்துவமனைகள் எழுப்பி…
தனிமையில் தவிக்கும் மனிதனுக்கு அன்பு தந்து…
அனாதை குழந்தைகளுக்காக பாசமிகு இல்லங்களை அமைத்து—
உண்மையான தாயின் கடமை செய்தார்.

பேரிடர் வந்தால்,
முதலில் ஓடிப்போகும் கைகள்—
அம்மாவின் தெய்வீக கைகளே.

 புயல் அடித்தாலும், வெள்ளம் வந்தாலும்,
அம்மா மற்றும் அவளது பிள்ளைகள்,
ஆயிரக்கணக்கான மக்களை காப்பாற்றி,
அவர்களுக்கு வாழ்க்கையை மீண்டும் அளித்துள்ளனர்.

அம்மா சொல்லுவார்:

“உலகில் இரண்டு விதமான வறுமைகள் உள்ளன—
ஒன்று, உணவு, உடை, வீடு இல்லாத வறுமை.
ஆனால் அதைவிட மோசமானது…
அன்பும் கருணையும் இல்லாத வறுமை.

 அன்பு இருந்தால்,
அந்த அன்பு பசியையும் போக்கும்,
உடை இல்லாதவர்களுக்குச் உடை தரும்,
அடைக்கலம் இல்லாதவர்களுக்கு அடைக்கலம் தரும்.”

🌸
அம்மாவின் இந்த ஒரு வரிகள்…
ஆயிரக்கணக்கானோரின் உள்ளங்களில் அன்பின் விதையாக முளைத்தது.

 இன்று,
கணக்கில் அடங்கா தொண்டர்கள்,
மாணவர்கள்,
அவளது பாதையை பின்பற்றி,
சேவையில் தங்களை அர்ப்பணித்துள்ளனர்.

 அம்மா விதைத்த அந்த விதை…
இப்போது உலகம் முழுவதையும் பசுமையாக்கும் கருணை மரமாக வளர்ந்து நிற்கிறது.

  1987ம் ஆண்டு…
அம்மா தனது முதல் உலகப் பயணத்தை தொடங்கினார்.

 அந்த நாளிலிருந்து இன்று வரை…
இந்தியாவிலும், வெளிநாடுகளிலும்—
எல்லா மதம், இனம் சமூகத்தினரும் அம்மாவின்
ஒரே எண்ணத்தோடு வருகிறார்கள்:

“ஒரு கணம்… அம்மாவின் அணைப்பில் இருக்க வேண்டும்!”

🌸

கிறிஸ்துவர், முஸ்லீம், இந்து, புத்த மதத்தினர்…
ஏழை, பணக்காரன், பண்டிதன், எளியவன்…
யாராக இருந்தாலும்,
அம்மாவின் கரங்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் சமமான இடமே உண்டு.

 ஏனெனில் அந்த அணைப்பு—
சாதாரணமான அன்பு பரிமாற்றம் அல்ல.
அது மனித அன்பைக் கடந்த தெய்வீக அனுபவம்.
அதில் ஒரு கணம் இருந்தால்,
வாழ்க்கை முழுவதும் மாறிப்போகும் .

🌸

அவரது கருணையும்,
சேவையின் ஆழமும் உலகத்தை அதிரவைத்தன.

அதனால்…
ஐக்கிய நாடுகள் சபையே (United Nations)
அவளது அமைப்புக்கு விசேஷ அந்தஸ்து கொடுத்தது.

 ஆனால்…
அம்மாவுக்கு அந்தப் பெருமைகளில் ஒன்றும் முக்கியமில்லை.

அவளுக்குப் பிரதானம்—
ஒருவரின்  கண்ணீரைத் துடைப்பது…
ஒருவருடம்  சிரிப்பை மலர்த்துவது…
ஒரு மனத்தின்  நிம்மதி காண்பது!

🌸

 22 மணி நேரம் இடைவிடாமல்,
இலட்சக்கணக்கான மக்களை அணைத்துக் கொள்ளும் தாய்மை…
இது சாமானிய மனிதரால் சாத்தியமா?
இது தெய்வ அன்பின் அற்புதம் அல்லவா?

அம்மாவின் அணைப்பு—
அன்பின் திருநீறு,
கருணையின் தெய்வீக அருள்,
மனிதனை மீண்டும் எழுப்பும் பரம ஒளி . 🌸

ஒருவருக்கு அவள் தாயார்…
ஒருவருக்கு அவள் குரு…
ஒருவருக்கு அவள் நம்பிக்கையான நண்பர்…
மற்றொருவருக்கு அவள் தெய்வம்.

 ஆனால் உண்மையில்…
அவள் எந்த எல்லைக்கும்  கட்டுப்பட்டவர் அல்ல.
அவள், நம் அனைவரின் உள்ளத்திலும் மறைந்திருக்கும்
பரம சாட்சியின் உருவம்.

🌸

அம்மா ஒருமுறை சொன்னார்:
“என் கடைசி மூச்சு வரை…
யாரோ ஒருவரின் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.”

🌸

அந்த அருள்… அந்த அன்பு…
இன்று நம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு மூலையும் தொட்டு நிற்கிறது.
எந்த மதம், எந்த இனம், எந்த மனிதனாக இருந்தாலும்—
அந்த அணைப்பில், அவள் அனைவரையும் ஒன்றாகக் கலக்கிறாள்.

🌸

அவளது புன்னகையில் நாம் நிம்மதி காண்கிறோம்…
அவளது கரங்களில் நாம் பாதுகாப்பைக் காண்கிறோம்…
அவளது வார்த்தைகளில் நாம் தெய்வீகத்தை உணர்கிறோம்…

அம்மா தான்—
உலகின் உண்மையான தாய்மையின் உருவம்.